Mijn biografie


Senegal, Dakar 27 juni 1969 te Fass, rue 22 prolongée, werd er een klein meisje geboren. De moeder Seynabou Diatta en de vader Omar Djiba noemde haar Saly. Beiden waren ze afkomstig uit het Zuiden van Senegal, de Casamance, de moeder uit het dorp Djembereng, waar ze uit een vorig huwelijk een dochtertje Betty had, de vader uit het dorp Thionck Essyl met een zoon Ousmane en een dochtertje Saphie. Betty zou later een grote rol in het leven van Saly spelen gezien zij na de dood van haar moeder in 1992 de moederrol overnam.

Seynabou en Omar begonnen aan een nieuw geluk en hadden vervolgens na Saly een dochtertje Khady en een zoontje Seydina. De drie kinderen zouden slechts één doel in het leven hebben namelijk Afrikaanse dans die hun verdere leven zal bepalen.

Tijdens de schooljaren was Saly na de schooluren gefascineerd door de repetities van de dansgroep "troupe Bakalama"de Thionck Essyl. Omar Djiba haar vader was immers de manager van de groep en de repetitiezaal was niet ver. De ritmes van de Djembe drongen door tot het hart van Saly, totdat ze zonder dat vader en moeder het wist, geheel verkleed in nationale klederdracht een dans ten beste gaf voor de president Leopold Sédar Senghor. Het evenement had plaats in "Le théâtre national Daniel Sorano", georganiseerd door de neef van haar vader, Lamine dit Karamba Mané, president van de groep.

Voortaan zou de "Djirompa'', de dans op het einde van het spektakel niet meer plaats kunnen hebben zonder de kleine Saly Djiba van zeven jaar die een dansje ten beste gaf. Ondanks de protesten van haar moeder Seynabou moest deze uiteindelijk toegeven omwille van het grote succes van de "Djirompa".

Enkele jaren later, nam Saly deel aan danswedstrijden zoals "la semaine de la jeunesse", "la semaine de la culture"en anderen. Het succes stimuleerde haar om verder een carrière in de dans op te zoeken.

Van 1981 tot 1989 nam de "troupe Bakalama" de kleine Saly mee naar Tokio, Kobe en Portopia in Japan, naar Bauvais en Martinique in Frankrijk, naar Rome, Napels en Milaan in Italië. Een nieuwe wereld ging open voor de jeugdige Saly en nu besefte zij eens te meer dat haar toekomst niet in Senegal lag. Er was echter nog een lange moeilijke weg te ontdekken.

Midden deze jaren '80 kon het gezelschap een tijdelijk contract afsluiten met het Franse Agentschap FRAM die in Frankrijk het toerisme naar Senegal promoot. Marseille, Toulouse, Leman en Angers stonden op het programma. Saly besefte echter dat haar honger naar de perfecte dans niet gestild werd. Seynabou haar moeder die zich ondertussen had neergelegd met de carrière van haar dochter, liet haar inschrijven in de "Manhattan Schooldance" van Ousmane Noél Cissé. Alsof dit niet volstond ging Saly zich eveneens inschrijven op het "conservatoire des Arts" te Dakar. Beiden vervolmaakten zij Saly in de moderne dans van einde twintigste eeuw.

De grote leermeester in Choreografie en Afrikaanse dans vond zij echter in het "Ballet Africain la Ja"geleidt door Ildou Ramons, leider van het ballet. De geheimen van de dans waren een openbaring voor Saly en zij werd nogmaals versterkt in haar gedacht dat hier haar roeping lag.

Na een opdracht op Palma de Mallorca in 1992 waar zij de vuurdans leerde, viel de groep echter uiteen door onderlinge geschillen. In 1993 werden echter de beste dansers opgezocht door het Ballet "Rakadiou"van Mamadou Mansour Guéye. Saly aarzelde geen ogenblik en ambitieus als ze was werkte zij tegelijk voor "L' orchestre Super Etoille" van Youssou N Dour. Tussen deze optredens in Dakar en in Gambia vond ze de tijd om mee in de clip "Wommat" van Youssou N Dour te spelen. Met Mamadou Mansour ging ze optredens verzorgen in Lanzarote en Las Palmas.

Toen ze eind 1995 terugkeerde naar Dakar vroeg het ballet van Mounkou Diao om voor hen te komen werken. Zij vertrok naar Guadeloupe om aan het festival "point à pitre" deel te nemen. Toen zij echter terugkeerde begin 1996 besloot zij haar eigen dansgroep te stichten samen met haar zus Khady die ondertussen ook een danscarrière had ontwikkeld.

In 1998 kwam de meester choreografie van het "Ballet National du Senegal" kijken naar een optreden en vroeg of Saly in een tournee wilde deelnemen. Taiwan stond op het programma met optredens in theaters en festivals. Bij haar terugkeer vervolgde zij de activiteiten met haar eigen groep doch hier kwam een einde aan in 1999. Jaloezie, na-ijver in het artiestenwereldje maakte dat zij de groep ontbond. Tot 2001 zou zij niet meer actief aan het artiestenleven deelnemen. Heimwee naar de dans maakte dat zij op het aanbod van het ballet "Mame Bamba de Issa Sow" inging, waar zij de Choreografie voor haar rekening nam.

In 2004 kwam Saly naar België dat uiteindelijk haar nieuw land zou worden. Haar jongere broer Seydina was met een Belgische vrouw getrouwd en zo vond zij haar toevlucht in een nieuw land om een toekomst op te bouwen. Hamet Niang een mede artiest, actief in het milieu in Nederland, bezorgde haar een optreden in een show van Frans Bauer in het sportpaleis in Antwerpen. Daar leerde zij Bompeti Iyeli kennen, een Nederlands – Congolese manager die mensen zocht voor Bina Africa en die het talent van Saly had opgemerkt. Bina Africa, een Afrikaanse balletgroep waarmee zij de komende jaren tournees zou verzorgen in Frankrijk, Duitsland, Nederland en België. Gezien het succes van de groep, kwam ook haar zus Khady naar België om mee te nemen aan de optredens. Tot op heden is Saly, Khady en Seydina actief in Bina Africa. Saly neemt de choreografie voor haar rekening en danst actief in de groep. Daarenboven geeft zij cursussen Africaanse dans en djembe lessen in gans Benelux.

Ondertussen leerde zij een vriend kennen in België, werken is geen vereiste meer doch de drang naar de dans is te sterk. Afrikaanse dans zal steeds een groot deel blijven uitmaken van het leven van Saly Djiba.

Website made by Stingweb